POWER OF JUDGMENT

 

«Αν ο νους εν γένει χαρακτηρίζεται ως η ικανότητα για κανόνες, τότε η δύναμη του κρίνειν [Urteilskraft] είναι η ικανότητα της υπαγωγής [subsumieren] σε κανόνες, δηλαδή διακρίνει αν κάτι υπάγεται υπό έναν δεδομένο κανόνα (casus datae legis) ή δεν υπάγεται.» (A132/B171)          

«Δύναμη του κρίνειν [Urteilskraft] εν γένει είναι η ικανότητα να σκεπτόμαστε το μερικό [Besondere] ως περιεχόμενο στο καθολικό [enthalten unter Allgemeine]. Εάν είναι δεδομένο το καθολικό (ο κανόνας, η αρχή, ο νόμος), τότε η δύναμη του κρίνειν η οποία υπάγει [subsumiert] το μερικό σε εκείνο [το καθολικό] […] είναι καθοριστική [bestimmend]. Εάν όμως είναι δεδομένο μόνο το μερικό, για το οποίο η δύναμη του κρίνειν πρέπει να βρει το καθολικό, τότε είναι απλώς αναστοχαστική [reflektierend]. Η δύναμη του κρίνειν, η οποία καθορίζει κάτω από καθολικούς νόμους που δίνει ο νους, απλώς υπάγει [ist nur subsumierend].» (KU XXVI)

«Η δύναμη του κρίνειν [Urteilskraft] είναι […] η ικανότητα της υπαγωγής.» (LD-W 704)

*Philippos Filios

TRANSCENDENTAL PHILOSOPHY

 

«Η ανώτατη έννοια με την οποία συνηθίζουν να αρχίζουν την Υπερβατολογική Φιλοσοφία [Transzendentalphilosophie], είναι τις περισσότερες φορές η διαίρεση [ανάμεσα] στο δυνατό και στο αδύνατο [in das Mögliche und Unmögliche]. Αλλά καθώς κάθε διαίρεση προϋποθέτει μία έννοια [ήδη] διαιρεμένη, για αυτό πρέπει να δοθεί μία έννοια ακόμα πιο ανώτερη και αυτή είναι η έννοια ενός αντικειμένου εν γένει [von einem Gegenstande überhaupt] […] [και] οι Κατηγορίες είναι οι μόνες έννοιες, οι οποίες αναφέρονται σε αντικείμενα εν γένει […].» (A290/B346)

«Οι a priori όροι μίας δυνατής εμπειρίας εν γένει είναι συγχρόνως όροι δυνατότητας των αντικειμένων της εμπειρίας.» (A111)

«Οι όροι της δυνατότητας της εμπειρίας εν γένει είναι συγχρόνως όροι της δυνατότητας των αντικειμένων της εμπειρίας, και για αυτόν τον λόγο έχουν αντικειμενική εγκυρότητα [objektiv Gültigkeit] σε μία συνθετική κρίση a priori.» (A158/B197)

*By Philippos Filios

THE BATMAN (2022) BY MATT REEVES

 

Τι θέση κατακτάει το νέο Batman του Matt Reeves σε σχέση με τα προηγούμενα; Είναι καλύτερο από το The Dark Knight (2008) του Nolan; Προτού το κάνουμε φύλλο και φτερό, θα πρέπει να έχουμε στο νου μας το εξής: το The Dark Knight είναι αντικειμενικά η καλύτερη ταινία για τον Batman που έχει βγει όχι επειδή μας παρουσιάζει τον Batman έτσι όπως θα έπρεπε να παρουσιαστεί, αλλά απλούστατα διότι ο Nolan είναι ένας πολύ δυνατός σκηνοθέτης που έκανε μία καταπληκτική δουλεία. Το θέμα μας, για εμάς τουλάχιστον που μεγαλώσαμε με τα comics και τα Animated Series, είναι πρωτίστως η ίδια η φύση του Batman και το σύμπαν του καλύτερου superhero comic που έχει κυκλοφορήσει.

Και αυτό θα κριθεί εδώ.

Ως προς τον Bruce Wayne: ο Bruce είναι ψηλός, εύσωμος, μυώδης αλλά και με εκ γεννετής φυσική δύναμη - όπως και γνώστης Jujutsu (του αυθεντικού, του ιαπωνικού, του ανατολικού, των ninja, δηλαδή του Ninjutsu, όχι του βραζιλιάνικου ή κάποιας άλλης δυτικής εκδοχής του). Αυτά είναι ουσιώδη χαρακτηριστικά του απλούστατα διότι μόνον μέσω αυτών μπορεί να εξηγηθεί πως ένας άνθρωπος χωρίς υπέρ-ικανότητες - διότι ο Batman δεν ειναι κυριολεκτικά superhero όπως όλοι οι άλλοι, αλλά απλός άνθρωπος - μπορεί να τους πλακώνει όλους στο ξύλο χωρίς να τους σκοτώνει. Ο Nolan φρόντισε να τα παρουσιάσει όλα αυτά στο Batman Begins (2005), όπως και την σημαντικότατη για την υπόθεση θητεία του στην League of Shadows όπου και διδάχθηκε Ninjutsu. Ασφαλώς είναι και καταθλιπτικός λόγω της απώλειας των γονιών του σε μικρή ηλικία, εμμονικός αλλά και ορθολογιστής, αλλά είναι *και* εκδικητικός ως Dark Knight; Στο Batman του Reeves μας παρουσιάζεται ευθύς εξ αρχής ως "Vengeance", το οποίο αποτελεί και μία ευθεία κριτική στον "Δίκαιο" Batman του Nolan που απαρνείται την εκδίκηση (βλ. Batman Begins), προϊδεάζοντας μας ότι θα δούμε έναν Batman πολύ πιο σκοτεινό: τον πραγματικό Dark Knight. Η αλήθεια είναι πως αρχικώς υπήρξε εκδικητικός, και αργότερα του εμφύσησαν μία "ιδιαίτερη αίσθηση δικαιοσύνης", μετά το 1940 και την εισαγωγή του Robin, που έφερε και η αλλαγή του editor Whitney Ellsworth. Ο Bruce παρουσιάζεται πάντα ως μία σκοτεινή προσωπικότητα, όντας ο πρώτος antihero: βρίσκεται στο περιθώριο τόσο του συστήματος, το οποίο πολεμάει ως διεφθαρμένο, όσο και του υπόκοσμου, που επίσης πολεμάει για την εγκληματικότητα του. Φέρει χαρακτηριστικά και των δύο αυτών κόσμων, ακριβώς επειδή βρίσκεται στο ενδιάμεσο και μπορεί να ενεργει σύμφωνα με τις αρχές και των δύο αυτών κόσμων. Ο μοναδικός του ηθικός κώδικας είναι ότι δεν σκοτώνει. Όλα τα υπόλοιπα είναι συζητήσιμα. Επομένως, εκδικείται, χωρίς να σκοτώνει. Ο Bruce είναι πολύ πιο σκοτεινός απ' ότι τον παρουσίασε ο Nolan, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι emo-καταθλιπτικός με επιδράσεις Kurt Cobain και Nirvana, όπως τον παρουσίασε ο Reeves μέσω του Robert Pattinson. O Cristian Bale είναι, συνακολούθως, ο καλύτερος Bruce που έχει παρουσιαστεί μέχρι στιγμής, αφού αυτός συγκεντρώνει τα περισσότερα χαρακτηριστικά του Bruce όπως αυτός θα έπρεπε να είναι, πλην της νταρκίλας που λείπει γενικότερα από τα Batman του Nolan.

Ως προς την Gotham City: Η Gotham είναι, ασφαλώς, η κατ' εξοχήν Gothic πόλη, όπως μεταφέρθηκε ο γερμανικός εξπρεσιονισμός και η Gothic αισθητική στην Αμερική στον μεσοπόλεμο καθορίζοντας και το αμερικανικό σινεμά στις απαρχές του οδηγώντας στα film noir. Το Gothic στοιχείο το συνέλλαβε στις σωστές του διαστάσεις ο Tim Burton, ως expert του Gothic εξάλλου - για αυτό και ανέλαβε τα Batman ως σκηνοθέτης - αλλά η σκηνοθεσία του ήταν καρικατουρίστικη σε μακέτα που δεν γέρασε καλά. Από την άλλη, ο Nolan, μέσω της ριζοσπαστικοποίησης του comic προς τον ρεαλισμό, απάλειψε πλήρως το Gothic στοιχείο που είναι ουσιώδες για το σύμπαν της νυχτερίδας: ο Nolan μας παρουσίασε μία.. New York City, και όχι μία Gotham City. Στο πρώτο, βέβαια, το Batman Begins, επιχείρησε να παρουσιάσει μία Gotham City, αλλά δεν του βγήκε καλά, και στα επόμενα δύο της τριλογίας που έγραψε με τον αδελφό του ρεαλιστικοποίησε πλήρως την Gotham κάνοντας την.. Manhattan. Το Batman του Reeves διατηρεί τον ρεαλισμό (που ο Burton απώλεσε) αλλά το συνδύασε και με το Gothic στοιχείο (που ο Nolan απώλεσε): η Gotham του Reeves είναι η καλύτερη Gotham που έχει παρουσιαστεί μέχρι στιγμής.

Ως προς την σκηνοθεσία και την cinematography: η σκηνοθεσία, γενικά, είναι σαφώς ανώτερη του Nolan, αλλά εικόνα και φωτογραφία κερδίζουν στο Batman του Reeves, που φέρει σαφείς επιδράσεις από το noir psychological horror-thriller "Se7en" (1995) του David Fincher. Το Gothic πάει χέρι-χέρι με το Noir, αφού το δεύτερο δεν είναι παρά η αστικόποίηση του πρώτου, ορθά, λοιπόν, ο Reeves αποτυπώνει όλες τις σκηνές κατάμαυρες στις σκιές, σε αντίθεση με το λάιτ noir του Nolan που αποτυπώνεται απλά ως γκρι. Κι εδώ είναι πιο λάιτ η πρόσληψη του Nolan, που απαλειφει τελικά και το Gothic Horror στοιχείο που επιβαλλεται να έχει ο κόσμος της νυχτερίδας και δη η Gotham City.

Οι εχθροί του Batman: η Misel Pfeiffer παραμένει η καλύτερη Selina Kyle (Catwoman), ο Danny DeVito ο καλύτερος Οζ, Oswald Chesterfield Cobblepot (Penguin) και ο Heathcliff Andrew "Heath" Ledger ο καλύτερος Joker. Ο Reeves, βέβαια, παρουσίασε έναν ενδιαφέρον Riddler και μία ενδιαφέρουσα εκδοχή της Catwoman, χωρίς όμως να μας εκπλήξουν ως προς την ηθοποιία και την μεταμόρφωση τους.

Η δομή της υπόθεσης: ο Reeves εδώ συλλαμβάνει ορθά την ουσία του Batman ως detective σε noir φόντο: τα animated όπως και τα comic ξεκινάνε συχνά με έναν φόνο που ο Batman, σε συνεργασία πάντα με τον Alfred Pennyworth (τον βρετανό μπάτλερ που τον μεγάλωσε) και τον Jim Gordon (τον police commissioner της Gotham City), παλεύουν να λύσουν την περίπλοκη και μυστηριώδη υποθέση του μέσω ανακρίσεων, συλλογής και επεξεργασίας στοιχείων, παρακολουθήσεων κτλ. - δηλαδή με τα μέσα του Detective, ο Batman δεν έχει καμία μεταφυσική ικανότητα. Παρότι κατατάσσεται κάτω από το action superhero genre, το Batman είναι στην ουσία του Noir-Action. Του Nolan τα έχουν, βέβαια, όλα αυτα τα στοιχεία, αλλά σε πολύ μικρότερο βαθμό και ένταση. Ο Reeves το συγκεκριμένο το παρουσίασε πιο καθαρά και στις σωστές του διαστάσεις. Αρχέτυπο υπόθεσης Batman, και καλύτερη animated απόδοση, αποτελεί μέχρι και σήμερα το "Batman: Mask of the Phantasm (1993)". Εδώ μόνον ο Batman παρουσιάζεται σε όλες του τις εκφάνσεις όπως ακριβώς είναι στα Comics.

Στολή, batmobile κτλ: την καλύτερη στολή την έχουν του Nolan, αλλά Batmobile και Batplane προτιμούμε τα πιο Gothic των Comics, του Animated και του Burton. Στην μηχανή κερδίζει μόνον του Nolan. Το στοιχείο του ρεαλισμού βέβαια είναι, σήμερα, αναγκαίο, όταν τουλάχιστον μιλάμε για κανονική ταινία, οπότε ο ιδανικός συνδυασμός τους παραμένει το ζητούμενο (παραείναι ρεαλιστικά του Nolan).

Αν βάλουμε στην άκρη το "Batman: Mask of the Phantasm (1993)", το The Dark Knight του Nolan παραμένει overall η καλύτερη ταινία του Batman, αλλά του Reeves ακολουθεί αμέσως μετά, τονίζοντας ακριβώς εκείνες τις σκοτεινές εκφάνσεις (Gothic & Noir) του Batman που χάθηκαν μέσα στην νολανιανή κινηματογραφική ερμηνεία.

 

*By Philippos Filios.

NIGHTMARE ALLEY (2021) BY GUILLERMO DEL TORO

 

O Guillermo del Toro επιστρέφει στην σκηνοθεσία επιλέγοντας την ομώνυμη gothic-noir νουβέλα του William Lindsay. Λογικό, πρόκειται για ένα βιβλίο που ταιριάζει απόλυτα στην σκηνοθεσία φαντασίας και μυστηρίου που διαπερνά όλο του το έργο. Και, βέβαια, ως λάτρης του Noir Genre, έχει αδυναμία στην πρώτη κινηματογραφική απόδοση της νουβέλας, το αριστουργηματικό classic film noir του Edmund Goulding του 1947, με τον εκπληκτικό Tyrone Power στον πρωταγωνιστικό ρόλο, που ήταν και ο ρόλος της ζωής του. Δεν κάνει όμως ένα απλό remake του κλασικού film noir, το οποίο βέβαια είναι κλάσης ανώτερο - πρόκειται για μοναδικό στο είδος του film noir έργο που πολλοί μεγάλοι σκηνοθέτες λάτρεψαν και έβαλαν στις λίστες τους των αγαπημένων ταινιών τους - αλλά επιχειρεί να ακολουθήσει την νουβέλα πιο πιστά, προσθέτοντας ωστόσο και κάποιες μικρές, προσωπικές του πινελιές.

Έχουμε εδώ,  λοιπόν, να κάνουμε με ένα retro-noir, ένα, τρόπον τινά, "ιστορικό" noir, υπό την έννοια ότι είναι μεν έγχρωμο (i.e. neo-noir), αλλά δεν αφορά την σύγχρονη εποχή (όπως όλα τα neo-noir), αλλά την classic era του genre, viz 1940-1959 και, ως εκ τούτου, έχει vintage σκηνικά και κοστούμια και χωροχρονικά αφορά την Αμερική της Cold War era μετά τον Β' ΠΠ. Τα σκηνικά, τα κοστούμια και οι ηθοποιοί είναι όλα εξαιρετικά, όπως και η σκηνοθεσία του del Toro, αλλά κάνει κάποιες κοιλιές λόγω μεγάλου μήκους (140 min) και πασχίζει λίγο στην μουσική υπόκρουση - ήθελε περισσότερη Jazz - χωρίς να καταφέρνει, εντέλει, και λόγω χρώματος ασφαλώς, να πιάσει την ατμόσφαιρα της εξπρεσιονιστικής -  gothic - horror - noir ταινίας του 1947, που είναι κατάμαυρη και εντελώς καφκική. Αυτό ο del Toro το αντιλήφθηκε βέβαια από την αρχή, για αυτό και κυκλοφόρησε και μία ασπρόμαυρη εκδοχή της ταινίας με τίτλο "Nightmare Alley: Vision in Darkness and Light" σε επιλεγμένο αριθμό αιθουσών, χωρίς να πάει καλά εισπρακτικά ωστόσο.

Το noir genre πλέον δεν βρίσκει αντίκρισμα στην μαζική κουλτούρα, αφορά ένα κλειστό club cinephiles που γνωρίζουν από ιστορία του Cinema και μπορούν ακόμα να αναγνωρίσουν τα στοιχεία τέχνης (εξπρεσιονισμός, gothic), φιλοσοφίας (καφκικός υπαρξισμός, φροϋδισμός, κτλ), πολιτικής (Ψυχρός Πόλεμος, Β' ΠΠ Πόλεμος, κατασκοπία) και της κοινωνικόψυχολογικής συνθήκης (παράνοια, φόβος, πεσιμισμός, μηδενισμός, φαταλισμός, απόγνωση, κτλ) γένεσης του noir.

Η υπόθεση, παραμένει εν πολλοίς ίδια όπως της νουβέλας, με ελάχιστες εκπλήξεις από τον del Toro: O χαρισματικός στην χειραγώγηση μέσω εξαπάτησης ανθρώπων και υπερφιλόδοξος Stanton "Stan" Carlisle (Bradley Cooper) γίνεται μέλος ενός περιοδεύοντα τσίρκου-θιάσου και κερδίζει την εύνοια της μέντιουμ Zeena και του συζύγου της Pete. Αφού επιβάλλεται στον Θίασο-Τσίρκο, μεταφέρεται με την Molly (Rooney Mara) στην Νέα Υόρκη του 1940 με φόντο την οικονομική ύφεση της Αμερικής όπου αρχίζει να στήνει κομπίνες σε βάρος της πλούσιας ελίτ. Εκεί, ο Stanton καταστρώνει ένα κόλπο με στόχο έναν μεγιστάνα, με την συνδρομή της μυστηριώδους ψυχιάτρου και femme fatale Lilith Ritter (Cate Blanchett), που τον αναλαμβάνει συγχρόνως να τον ψυχαναλύσει. Την εξαπάτηση και την χειραγώγηση μέσω του δήθεν μυστικισμού που ασκεί τόσο επιδέξια ανερχόμενος ταχύτατα στην κοινωνική ιεραρχία, θα την βρει από την Lilith Ritter, καταλήγοντας εκεί ακριβώς απ' όπου ξεκίνησε.

Η ταινία είναι άνω του μετρίου, ιδιαίτερη και ενδιαφέρουσα λόγω μυστηρίου, υπόθεσης και σκηνοθεσίας και μπορεί να λογιστεί ως το homage του del Toro, όπως όλοι οι μεγάλοι σκηνοθέτες συνηθίζουν να κάνουν μια φορά στην καριέρα τους, στο genre-πεμπτουσία της 7ης Τέχνης, το film noir.



*By Philippos Filios.

TOP 5 FILM NOIR PARODIES

 

1. The Big Lebowski (1998), by Joel Coen.

2. Who Framed Roger Rabbit? (1988), by Robert Zemeckis.

3. Dead Men Don’t Wear Plaid (1982), by Carl Reiner.

4. The Cheap Detective (1978), by Robert Moore.

5. Fatal Instinct (1993), by Carl Reiner.

 

*By Philippos Filios.

12 ESSENTIAL MUSCLE-BUILDING EXERCISES

1. Conventional Deadlift

2. Back Squat

3. Standing Overhead Press

4. Barbell Bent-Over Row

5. Flat Bench Press

6. Standing Barbell Lunge

7. Front Barbell Shrug

8. Pull Up

9. Bar Dip

10. EZ-Bar Curl

11. EZ-Bar Skull Crusher

12. EZ-Bar Upright Row

*By Philippos Filios.

PUSH/PULL/LEGS WORKOUT SPLIT

 1. PUSH (Chest / Anterior Deltoid / Lateral Deltoid / Triceps)

1. Flat Bench Barbell Press
2. Barbell Landmine Press
3. Dumbbell Chest Fly
4. Skull Crushers
5. Cable Chest Fly
6. Incline Dumbbell Press
7. Dumbbell Lateral Raise
8. Cable Lateral Raise
9. Arnold Dumbbell Press
10. Triceps Rope Pushdown
11. Dumbbell Shoulders Press
12. Triceps Push-Down
13. Overhead Triceps Extensions
14. Push-Up
15. Dips

2. PULL (Back / Posterior Deltoid / Biceps)

1. Conventional Deadlifts
2. Bent-Over Barbell Rows
3. Standing Barbell Shrugs
4. T-Bar Rows
5. Z-Barbell Curls
6. Barbell Upright Row
7. Preachers Curls
8. Hammer Curls
9. Seated Cable Rows
10. Rope Pull-Down
11. Face-Pull
12. Pull-Over
13. Pull-Down
14. Pull-Up
15. Chin-Up

3. LEGS (Glutes / Quads / Hamstrings / Calves)

1. Barbell Back Squats
2. Stiff Leg Deadlifts
3. Standing Barbell Lunges
4. Barbell Hip Thrusts
5. Calf Raises
6. Leg Press
7. Leg Extensions
8. Leg Curls

 

*By Philippos Filios.

STRENGTH SPORTS

 

Ο Bodybuilder λαμβάνει μέρος σε διαγωνισμούς αισθητικής όπου επιδεικνύει το σώμα του έναντι επιτροπής κριτών, οι οποίοι τον βαθμολογούν πάνω στις 7 βασικές πόζες ανάδειξης των μυών: μπροστινή πόζα διπλών δικεφάλων, πλάγια στήθους, άνοιγμα πλάτης από μπροστά, πλάγια τρικεφάλων, διπλή δικεφάλων από πίσω, άνοιγμα πλάτης από πίσω και κοιλιακοί με μηρό. Πρόκειται για ένα ατομικό και στατικό αγώνισμα (αναερόβιο) αισθητικής όπου ο bodybuilder έχει ως στόχο να αυξήσει την μυϊκή του μάζα (Hypertrophy) με παράλληλη ελάττωση του σωματικού του λίπους (Conditioning). Αυτό το επιτυγχάνει με τον συνδυασμό άρσης βαρών, επαρκούς πρόσληψης πρωτεΐνης και ξεκούρασης.

Ο Crossfitter ασκεί το άθλημα του CrossFit, ένα πρόγραμμα που συνδυάζει δύναμη και αντοχή, στο ασκησιολόγιο του οποίου περιλαμβάνονται ασκήσεις υψηλής έντασης, διαλειμματική προπόνηση, πλειομετρικές ασκήσεις, τρέξιμο, κωπηλασία εσωτερικού χώρου, άρσεις βαρών (Squat, Bench Press, Deadlift), ολυμπιακές άρσεις (arraché & épaulé jeté) και στοιχεία ενόργανης γυμναστικής, όπως ασκήσεις σε δίζυγο, κρίκους, μονόζυγο, και στηρίξεις χεριών (κατακόρυφο). Πρόκειται για ένα ατομικό και λειτουργικό άθλημα (Functional) που συνδυάζει δύναμη και αντοχή σε μια σειρά δοκιμασιών με διάφορες ασκήσεις όπου αυτός που προκρίνεται αποκτά τον τίτλο του πιο fit αθλητή.

Ο Weightlifter ασκεί το Ολυμπιακό άθλημα της Άρσης Βαρών (Olympic Weightlifting), όπου σηκώνει την μπάρα σε arraché και épaulé jeté. Πρόκειται για ένα ατομικό και στατικό άθλημα (αναερόβιο) δύναμης όπου ο weightlifter έχει ως στόχο με το μεν arraché να άρει την μπάρα από το έδαφος πάνω από το κεφάλι με μία συνεχόμενη κίνηση, ενώ με το δε épaulé jeté να άρει την μπάρα από το έδαφος πάνω από το κεφάλι του με δύο κινήσεις, πρώτα στους ώμους του και έπειτα από τους ώμους πάνω από το κεφάλι του.

Ο Powerlifter ασκεί το άθλημα του Δυναμικού Τρίαθλου (Powerlifting), όπου σηκώνει την μπάρα στις τρεις θεμελιώδεις compound exercises, i.e. Squat, Bench Press και Deadlift, προσθέτει το βάρος που σήκωσε και στις τρεις και βγάζει το Total. Πρόκειται για ένα ατομικό και στατικό άθλημα (αναερόβιο) δύναμης όπου το συνολικό άθροισμα του βάρους που σήκωσε ο powerlifter στις τρεις αυτές άρσεις αποτυπώνει και την δύναμη του.

Ο Strongman ασκεί το άθλημα της Δύναμης, όπου πραγματώνει μία σειρά από «άθλους του Ηρακλή», όπως το να σηκώνει μεγάλες πέτρες και να τις μεταφέρει, να σηκώνει μεγάλους κορμούς δέντρων πάνω από το κεφάλι του, κ.τ.λ. Καθοριστικό ρόλο παίζουν, πέραν του βάρους, ο χρόνος, οι κινήσεις και οι επαναλήψεις. Πρόκειται για ένα ατομικό και λειτουργικό άθλημα δύναμης (Functional) που ως στόχο έχει να δοκιμαστεί η δύναμη ενός strongman σε μια σειρά από μη παραδοσιακές, κάθε φορά, δοκιμασίες.

 

*By Filippos Filios.

THE THREE MECHANISMS OF MUSCLE BUILDING

 

Η Μηχανική Πίεση (Mechanical Tension) προκαλείται από την άρση βάρους για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Τον χρόνο τον αυξάνουμε είτε μέσω της αύξησης του χρόνου της άσκησης, είτε μέσω της εκτέλεσης ασκήσεων σε πλήρες εύρος κίνησης, είτε με διεκπεραίωση της κίνησης σε αργό ρυθμό. Ο χρόνος που βρίσκεται ο μυς «υπό πίεση» (Under Tension) κατά την άρση του βάρους (Barbell/Dumbbell) προκαλεί και την μηχανική πίεση. Όσο περισσότερος ο χρόνος και το βάρος, τόσο μεγαλύτερη είναι και η μηχανική πίεση που δέχεται ο μυς.
Η άρση σταδιακά ολοένα και αυξανόμενου βάρους είναι ο καλύτερος τρόπος αύξησης της μηχανικής πίεσης.

Το Μεταβολικό Στρες (Metabolic Stress), που έχει καθιερωθεί και ως Pump, προκαλείται από την έλλειψη παροχής οξυγονωμένου αίματος που συνεπάγεται και αδυναμία τροφοδότησης του μυ κατά την διάρκεια των αλλεπάλληλων συσπάσεων του. Ως αποτέλεσμα έχει την υψηλή συγκέντρωση μεταβολιτών στον μυ, όπως το γαλακτικό οξύ που προκαλεί την γνωστή αίσθηση καψίματος, αλλά και ιόντων υδρογόνου. Το μεταβολικό στρες που προκαλείται στον μυ δημιουργεί, κατ' αυτον τον τρόπο, ένα αναβολικό περιβάλλον που οδηγεί στην αύξηση της ορμονικής απόκρισης από τον υποθάλαμο για να ανταποκριθεί καλύτερα στην μηχανική πίεση το μυϊκό μας σύστημα.
Το Μεταβολικό Στρες αυξάνεται με την αύξηση του συνεχόμενου χρόνου που βρίσκεται ο μυς υπό πίεση (Time Under Tension), π.χ. με τα Super Sets και τα Drop Sets.

Η Μυϊκή Ζημιά (Muscle Damage), που είναι το σπάσιμο των μυϊκών ινών, προέρχεται από τις ομόκεντρες (κλείσιμο του μυ) και τις έκκεντρες (άνοιγμα του μυ) φάσεις της κίνησης της άσκησης. Τα D.O.M.S. (Delayed Onset Muscle Soreness, Καθυστερημένη Εμφάνιση Μυϊκού Πόνου), που είναι η φλεγμονή των μυών που προκαλείται από το σπάσιμο των ινών τους, εμφανίονται από 24 έως 48 ώρες μετά την προπόνηση, και προκαλούνται κυρίως από την έκκεντρη φάση της κίνησης (άνοιγμα/εκδίπλωση του μυ).
Η μεγαλύτερη μυϊκή ζημιά προκαλείται από άρση μεγαλύτερου βάρους σε συνδυασμό με συχνές διαφοροποιήσεις της άσκησης (π.χ. διαφορετική άσκηση για τον ίδιο μυ ή διαφορετική γωνία εκγύμνασης του μυ) και με εστίαση στην έκκεντρη φάση της κίνησης (π.χ. περισσότερος χρόνος άσκησης, πιο αργός ρυθμός κατά το άνοιγμα του μυ, κ.ο.κ.).

Ο συνδυασμός και των τριών αυτών μηχανισμών υπό την αρχή του ολοένα αυξανόμενου βάρους άρσης (Progressive Overload Principle), που είναι κοινή και στους τρεις μηχανισμούς χτισίματος των μυών, είναι που προκαλεί και την μεγαλύτερη ανάπτυξη του μυοσκελετικού μας συστήματος συνολικά.

 

*By Filippos Filios.

KEANU REEVES' 17 FAVOURITE MOVIES

 

1. The Neon Demon (2016) by Nicolas Winding Refn.

2. Rollerball (1975) by Norman Jewison.

3. Seven Samurai (1954) by Akira Kurosawa.

4. The Outlaw Josey Wales (1976) by Clint Eastwood.

5. Mad Max 2: The Road Warrior (1981) by George Miller.

6. Amadeus (1984) by Milos Forman.

7. Monty Python and the Holy Grail (1975) by Terry Gilliam & Terry Jones.

8. Rosencrantz & Guildenstern Are Dead (1990) by Tom Stoppard.

9. The Evil Dead (1981) by Sam Raimi.

10. A Clockwork Orange (1971) by Stanley Kubrick.

11. Dr. Strangelove (1964) by Stanley Kubrick.

12. Raising Arizona (1987) by Coen Bros.

13. The Big Lebowski (1998) by Coen Bros.

14. La Femme Nikita (1990) by Luc Besson.

15. Léon: The Professional (1994) by Luc Besson.

16. Young Frankenstein (1974) by Mel Brooks.

17. Blazing Saddles (1974) by Mel Brooks.


*SOURCE: esquire.com

STEVEN SPIELBERG'S 20 FAVOURITE MOVIES

 

1. It’s a Wonderful Life – Frank Capra (1946)
2. The Godfather – Francis Ford Coppola (1972)
3. Fantasia -Walt Disney (1940)
4. A Guy Named Joe – Victor Fleming (1943)
5. Guardians of the Galaxy – James Gunn (2014)
6. War of the Worlds – Byron Haskin (1953)
7. Psycho – Alfred Hitchcock (1960)
8. 2001: A Space Odyssey – Stanley Kubrick (1968)
9. Lawrence of Arabia – David Lean (1962)
10. Untouchable – Olivier Nakache and Éric Toledano (2011)
11. The Dark Knight – Christopher Nolan (2008)
12. The 400 Blows – François Truffaut (1959)
13. Day for Night – François Truffaut (1973)
14. Citizen Kane – Orson Welles (1941)
15. Captains Courageous – Victor Fleming (1937)
16. The Best Years of Our Lives – William Wyler (1946)
17. The Searchers – John Ford (1956)
18. Tootsie – Sydney Pollack (1982)
19. Seven Samurai – Akira Kurosawa (1954)
20. Dumbo – Walt Disney (1941)

*SOURCE: Faroutmagazine.co.uk

AKIRA KUROSAWA'S 100 FAVORITE FILMS

 

1. Broken Blossoms or The Yellow Man and the Girl (Griffith, 1919) USA
2. Das Cabinet des Dr. Caligari [The Cabinet of Dr. Caligari] (Wiene, 1920) Germany
3. Dr. Mabuse, der Spieler – Ein Bild der Zeit [Dr. Mabuse, the Gambler] (Lang, 1922) Germany
4. The Gold Rush (Chaplin, 1925) USA
5. La Chute de la Maison Usher [The Fall of the House of Usher] (Jean Epstein, 1928) France
6. Un Chien Andalou [An Andalusian Dog] (Bunuel, 1928) France
7. Morocco (von Sternberg, 1930) USA
8. Der Kongress Tanzt (Charell, 1931) Germany
9. Die 3groschenoper [The Threepenny Opera] (Pabst, 1931) Germany
10. Leise Flehen Meine Lieder [Lover Divine] (Forst, 1933) Austria/Germany
11. The Thin Man (Dyke, 1934) USA
12. Tonari no Yae-chan [My Little Neighbour, Yae] (Shimazu, 1934) Japan
13. Tange Sazen yowa: Hyakuman ryo no tsubo [Sazen Tange and the Pot Worth a Million Ryo] (Yamanaka, 1935) Japan
14. Akanishi Kakita [Capricious Young Men] (Itami, 1936) Japan
15. La Grande Illusion [The Grand Illusion] (Renoir, 1937) France
16. Stella Dallas (Vidor, 1937) USA
17. Tsuzurikata Kyoshitsu [Lessons in Essay] (Yamamoto, 1938) Japan
18. Tsuchi [Earth] (Uchida, 1939) Japan
19. Ninotchka (Lubitsch, 1939) USA
20. Ivan Groznyy I, Ivan Groznyy II: Boyarsky Zagovor [Ivan the Terrible Parts I and II] (Eisenstein, 1944-46) Soviet Union
21. My Darling Clementine (Ford, 1946) USA
22. It’s a Wonderful Life (Capra, 1946) USA
23. The Big Sleep (Hawks, 1946) USA
24. Ladri di Biciclette [The Bicycle Thief] [Bicycle Thieves] (De Sica, 1948) Italy
25. Aoi sanmyaku [The Green Mountains] (Imai, 1949) Japan
26. The Third Man (Reed, 1949) UK
27. Banshun [Late Spring] (Ozu, 1949) Japan
28. Orpheus (Cocteau, 1949) France
29. Karumen kokyo ni kaeru [Carmen Comes Home] (Kinoshita, 1951) Japan
30. A Streetcar Named Desire (Kazan, 1951) USA
31. Thérèse Raquin [The Adultress] (Carne 1953) France
32. Saikaku ichidai onna [The Life of Oharu] (Mizoguchi, 1952) Japan
33. Viaggio in Italia [Journey to Italy] (Rossellini, 1953) Italy
34. Gojira [Godzilla] (Honda, 1954) Japan
35. La Strada (Fellini, 1954) Italy
36. Ukigumo [Floating Clouds] (Naruse, 1955) Japan
37. Pather Panchali [Song of the Road] (Ray, 1955) India
38. Daddy Long Legs (Negulesco, 1955) USA
39. The Proud Ones (Webb, 1956) USA
40. Bakumatsu taiyoden [Sun in the Last Days of the Shogunate] (Kawashima, 1957) Japan
41. The Young Lions (Dmytryk, 1957) USA
42. Les Cousins [The Cousins] (Chabrol, 1959) France
43. Les Quarte Cents Coups [The 400 Blows] (Truffaut, 1959) France
44. A bout de Souffle [Breathless] (Godard, 1959) France
45. Ben-Hur (Wyler, 1959) USA
46. Ototo [Her Brother] (Ichikawa, 1960) Japan
47. Une aussi longue absence [The Long Absence] (Colpi, 1960) France/Italy
48. Le Voyage en Ballon [Stowaway in the Sky] (Lamorisse, 1960) France
49. Plein Soleil [Purple Noon] (Clement, 1960) France/Italy
50. Zazie dans le métro [Zazie on the Subway] (Malle, 1960) France/Italy
51. L’Annee derniere a Marienbad [Last Year in Marienbad] (Resnais, 1960) France/Italy
52. What Ever Happened to Baby Jane? (Aldrich, 1962) USA
53. Lawrence of Arabia (Lean, 1962) UK
54. Melodie en sous-sol [Any Number Can Win] (Verneuil, 1963) France/Italy
55. The Birds (Hitchcock, 1963) USA
56. Il Deserto Rosso [The Red Desert] (Antonioni, 1964) Italy/France
57. Who’s Afraid of Virginia Woolf? (Nichols, 1966) USA
58. Bonnie and Clyde (Penn, 1967) USA
59. In the Heat of the Night (Jewison, 1967) USA
60. The Charge of the Light Brigade (Richardson, 1968) UK
61. Midnight Cowboy (Schlesinger, 1969) USA
62. MASH (Altman, 1970) USA
63. Johnny Got His Gun (Trumbo, 1971) USA
64. The French Connection (Friedkin, 1971) USA
65. El espíritu de la colmena [Spirit of the Beehive] (Erice, 1973) Spain
66. Solyaris [Solaris] (Tarkovsky, 1972) Soviet Union
67. The Day of the Jackal (Zinneman, 1973) UK/France
68. Gruppo di famiglia in un interno [Conversation Piece] (Visconti, 1974) Italy/France
69. The Godfather Part II (Coppola, 1974) USA
70. Sandakan hachibanshokan bohkyo [Sandakan 8] (Kumai, 1974) Japan
71. One Flew Over the Cuckoo’s Nest (Forman, 1975) USA
72. O, Thiassos [The Travelling Players] (Angelopoulos, 1975) Greece
73. Barry Lyndon (Kubrick, 1975) UK
74. Daichi no komoriuta [Lullaby of the Earth] (Masumura, 1976) Japan
75. Annie Hall (Allen, 1977) USA
76. Neokonchennaya pyesa dlya mekhanicheskogo pianino [Unfinished Piece for Mechanical Piano] (Mikhalkov, 1977) Soviet Union
77. Padre Padrone [My Father My Master] (P. & V. Taviani, 1977) Italy
78. Gloria (Cassavetes, 1980) USA
79. Harukanaru yama no yobigoe [A Distant Cry From Spring] (Yamada, 1980) Japan
80. La Traviata (Zeffirelli, 1982) Italy
81. Fanny och Alexander [Fanny and Alexander] (Bergman, 1982) Sweden/France/West Germany
82. Fitzcarraldo (Herzog, 1982) Peru/West Germany
83. The King of Comedy (Scorsese, 1983) USA
84. Merry Christmas Mr. Lawrence (Oshima, 1983) UK/Japan/New Zealand
85. The Killing Fields (Joffe 1984) UK
86. Stranger Than Paradise (Jarmusch, 1984) USA/ West Germany
87. Dongdong de Jiaqi [A Summer at Grandpa’s] (Hou, 1984) Taiwan
88. Paris, Texas (Wenders, 1984) France/ West Germany
89. Witness (Weir, 1985) USA
90. The Trip to Bountiful (Masterson, 1985) USA
91. Otac na sluzbenom putu [When Father was Away on Business] (Kusturica, 1985) Yugoslavia
92. The Dead (Huston, 1987) UK/Ireland/USA
93. Khane-ye doust kodjast? [Where is the Friend’s Home] (Kiarostami, 1987) Iran
94. Baghdad Cafe [Out of Rosenheim] (Adlon, 1987) West Germany/USA
95. The Whales of August (Anderson, 1987) USA
96. Running on Empty (Lumet, 1988) USA
97. Tonari no totoro [My Neighbour Totoro] (Miyazaki, 1988) Japan
98. A un [Buddies] (Furuhata, 1989) Japan
99. La Belle Noiseuse [The Beautiful Troublemaker] (Rivette, 1991) France/Switzerland
100. Hana-bi [Fireworks] (Kitano, 1997) Japan

 *Via: Open Culture

PAUL SCHRADER: CANON FODDER

 

I.GOLD
1. The Rules of the Game (1939) by Jean Renoir.
2. Tokyo Story (1953) by Yasujiro Ozu.
3. City Lights (1931) by Charles Chaplin.
4. Pickpocket (1959) by Robert Bresson.
5. Metropolis (1927) by Fritz Lang.
6. Citizen Kane (1941) by Orson Welles.
7. Orphée (1950) by Jean Cocteau.
8. Masculin-Feminin (1966) by Jean-Luc Godard.
9. Persona (1966) by Ingmar Bergman.
10. Vertigo (1958) by Alfred Hitchcock.
11. Sunrise (1927) by F.W. Murnau.
12. The Searchers (1956) by John Ford.
13. The Lady Eve (1941) by Preston Sturges.
14. The Conformist (1970) by Bernardo Bertolucci.
15. 8 ½ (1963) by Federico Fellini.
16. The Godfather (1972) by Francis Ford Coppola.
17. In the Mood for Love (2000) by Wong Kar-wai.
18. The Third Man (1949) by Carol Reed.
19. Performance (1970) by Donald Cammell & Nicholas Roeg.
20. La Notte (1961) by Michelangelo Antonioni.

II.SILVER
21. Mother and Son (1997) by Alexander Sokurov.
22. The Leopard (1963) by Luchino Visconti.
23. The Dead (1987) by John Huston.
24. 2001: A Space Odyssey (1968) by Stanley Kubrick.
25. Last Year at Marienbad (1961) by Alain Resnais.
26. The Passion of Joan of Arc (1928) by Carl Theodor Dreyer.
27. Jules and Jim (1961) by Francois Truffaut.
28. The Wild Bunch (1969) by Sam Peckinpah.
29. All That Jazz (1979) by Bob Fosse.
30. The Life of Oharu (1952) by Kenji Mizoguchi.
31. High and Low (1963) by Akira Kurosawa.
32. Sweet Smell of Success (1957) by Alexander Mackendrick.
33. That Obscure Object of Desire (1977) by Luis Bunuel.
34. An American in Paris (1951) by Vincente Minnelli.
35. The Battle of Algiers (1966) by Gillo Pontecorvo.
36. Taxi Driver (1976) by Martin Scorsese.
37. Ali: Fear Eats the Soul (1974) by Rainer Werner Fassbinder.
38. Blue Velvet (1986) by David Lynch.
39. Crimes and Misdemeanors (1989) by Woody Allen.
40. The Big Lebowski (1998) by Joel Coen.

III.BRONZE
41. The Red Shoes (1948) by Michael Powell & Emeric Pressburger.
42. Singin’ in the Rain (1952) by Stanley Donen.
43. Chinatown (1974) by Roman Polanski.
44. The Crowd (1928) by King Vidor.
45. Sunset Boulevard (1950) by Billy Wilder.
46. Talk to Her (2002) by Pedro Almodovar.
47. Shanghai Express (1932) by Josef von Sternberg.
48. Letter from an Unknown Woman (1948) by Max Ophuls.
49. Once Upon a Time in the West (1969) by Sergio Leone.
50. Salvatore Giuliano (1962) by Francesco Rosi.
51. Nostalghia (1983) by Andrei Tarkovsky.
52. Seven Men from Now (1956) by Budd Boetticher.
53. Claire’s Knee (1970) by Eric Rohmer.
54. Earth (1930) by Alexander Dovzhenko.
55. Gun Crazy (1949) by Joseph H. Lewis.
56. Out of the Past (1947) by Jacques Tourneur.
57. Children of Paradise (1945) by Marcel Carne.
58. The Naked Spur (1953) by Anthony Mann.
59. A Place in the Sun (1951) by George Stevens.
60. The General (1927) by Buster Keaton.

 

*Cannon Fodder by Paul Schrader.